فارکس در ایرانر

قرارداد برای تفاوت

تفاوت میان تفاهم نامه، توافق نامه و قرارداد از دیدگاه حقوقی

برای پاسخ به این سوال ابتدا باید به نکته ای اشاره نمود و آن اینکه عنوان اسناد تهیه شده ملاک تصمیم گیری برای تمیز دادن این گونه اسناد نیست، بلکه آن چیزی که ملاک تفسیر سند ایجاد شده می باشد، متن و فحوای متون تحریر شده است. لذا از این بابت بسیاری از حقوقدانان فرق چندانی میان تفاهم نامه، توافق نامه و قرارداد قرارداد برای تفاوت قائل نمی باشند و این بحث را یک امر سیاسی می دانند تا حقوقی!

اما برای آنکه بتوان چارچوبی مناسب از معانی این الفاظ ضبط و اختیار نمود باید مراحلی را برای ایجاد یک تعهد حقوقی بیان کرد، در صورتی که بتوانیم چنین تعریفی را ارائه دهیم می توان میان این اسناد حقوقی ممیزی و تفاوتی قائل شد.

آنچه واضح است این است که برای ایجاد تعهد میان دو شخص نیاز به توافقاتی است و البته توافقات همواره از تفاهمی مشترک نشأت می گیرد.

لذا می توان این گونه عنوان نمود که تفاهم نامه در واقع یک سندی است که در آن اشخاص اعم از حقیقی و حقوقی برای دستیابی به قرارداد برای تفاوت یک توافق در آینده، معانی و اهداف مشخصی را اختیار می کنند و این تفاهم را مبنا، اصول و چارچوب هرگونه تصمیم بعدی قرار می دهند، لذا از این جهت می توان بیان داشت تفاهم نامه ها فاقد تعهدات به معنای تعهدات حقوقی هستند و شاید از آن ها بتوان به تفاهم نامه های مشترک نزاکتی قرارداد برای تفاوت نام برد. پس از ایجاد یک تفاهم نامه مشترک برای دستیابی به اهداف مشخص، طرفین توافقاتی را در خصوص چگونگی رسیدن به اهداف تفاهم ایجاد شده، انجام خواهند داد.( تفاهم نامه، توافق نامه و قرارداد )

در این مرحله سند نزاکتی کمی قوام پیدا می کند و روش های اجرایی کلی و اصول اجرایی آن نیز مورد توافق قرار می گیرد، در این مرحله اطراف توافق نامه، تفاهم پیشین را از یک اصول کلی و نظری به یک راه و مأموریت اجرایی تبدیل نموده و راهکارهای ایجاد، عرضه و توسعه را مورد بررسی قرار می دهند. پس از این و قبول توافقات انجام پذیرفته، نوبت به انعقاد قرارداد می رسد.

انعقاد قرارداد که به آن عقد نیز گفته می شود، طبق ماده ۱۸۳ قانون مدنی عبارت از اینکه «دو یا چند نفر در مقابل دو یا چند نفر دیگر تعهد بر امری نمایند و مورد قبول آنها باشد.» از این جهت قراردادها خود به گونه های مختلفی قابل تقسیم هستند از جمله آنکه می توان آنها را بهقراردادهای مالی و غیرمالی و یا قراردادهای تملیکی و یا عهدی تقسیم بندی نمود.

آنچه مهم است آن است که در قراردادها، تمامی تفاهمات پیشین و توافقات بعد از آن به تعهدات و الزامات قراردادی تبدیل می گردد که عدول از اجرای آن منجر به ضمان خواهد شد. در واقع با امضای یک قرارداد طرفین اختیارات بسیاری را از خود سلب و خود را متعهد به اجرای اموری می نمایند که پیش از این و به صورت کلی در مورد آن تفاهم و توافق نموده بودند. از این رو می توان گفت قراردادها از دو منظر رسمی و عادی نیز قابل تقسیم می باشند که هر کدام دارای شرایطی خاص و اعتباری متفاوتی اند.

نکته دیگر آنکه شاید به نظر برسد در بسیاری از مواقع قراردادها بدون انعقاد توافق نامه و یا تفاهم نامه منعقد می گردند، که البته این فرضی ناصحیح است زیرا که حتماً برای انعقاد قرارداد تعاملاتی صورت می گیرد و یا گه گاه صورت جلساتی تنظیم و یا جلسات شفاهی یا مکاتباتی انجام می پذیرد، تمامی این صورت جلسات و تعاملات کتبی و شفاهی به فراخور موضوع و مضمون می تواند توافق نامه و یا تفاهم نامه محسوب گردد و این اسناد مدارک معتبری برای تفسیر هر گونه قرارداد در زمان بروز اختلاف در اجرا و یا تفسیر مواد خواهد بود.تفاهم نامه، توافق نامه و قرارداد

لذا با توجه به نکاتی که بیان شد، پیشنهاد می گردد هر گاه نیازمند ایجاد تعهدی برای خود و یا دیگری بودید، قبل از انعقاد قرارداد و التزام به تعهدات قراردادی، مفاهیم کلی و توافقات اجرایی را پیش تر مورد بررسی و تأیید و تأکید قرار دهید تا با انعقاد یک قرارداد شفاف، گویا و کارآمد به اهداف حقیقی خود نائل آیید.

محمود خوشدست

حقوقی-وکالت-فضایی- ثبتی- بانکی- ارای وحدت رویه-نظرات مشورتی-اراء محاکم.

تفاوت عقد مضاربه و قرارداد مضاربه

قرارداد:
سندی است که طی ان طرفین به انجام امری یا اموری و یا تملیک مالی تعهد
کنند ویا در مقام تنازع و حل اختلاف طی ان موافقت هایی بعمل اورند 1 از
محسنات قراردادهای بانکی این است که مشتمل بر انواع عقود و تعهدات متعددی
است مثل قرارداد مشارکت مدنی مسکن که شامل 1-عقد شرکت2-عقد وکالت3-عقد
صلح4-تعهد به انجام امری یا عدم ان5-تعهد به عدم افراز و درخواست ان6-قبول
ارزیابی. ولی ماده 546 قانون مدنی:مضاربه عقدی است که به موجب ان احد
ار متعاملین سرمایه می دهد با قید اینکه طرف دبگر با ان تجارت کرده و در
سود ان شریک باشند که صاحب سرمایه را مالک و عامل را مضارب مینامند بنا بر
این نتیجه میگیریم مضاربه از عقود معین قانون مدنی است ثانیا:سرمایه باید
متعلق به یکی از متعاملین (مضارب)باشد ثالثا:عامل باید تاجر بوده و سرمایه
تجارت (خرید و فروش) کند رابعا:هر 2 طرف در سود بنحو مشاع شریک باشند و به
این دلیل چنانچه هر قرارداد یا معامله قرارداد برای تفاوت ای در قالب هر یک از عقود معین
قانون مدنی صورت پذیرد تابع احکام و اثار قانونی ان قرارداد برای تفاوت عقد خاص میشود ضمن
اینکه طرفین در سود و زیان با هم شریک خواهند بود. از جمله اثار مضاربه
جایز بودن ان است بدین معنی که هر یکاز طرفین هر زمانکه اراده کنند می
توانند عقد را بر هم زده و اثار انرا منتفی سازد. در بانکها
معمولا در قرارداد مضاربه عامل حق فسخ مضاربه را به صورت شرط ضمن عقد از
خود سلب و ساقط نموده و یا در قالب عقد (صلح)این حق را به بانک صلح نموده و
یا چنانچه ضرر و زیانی حادث شد به موجب همین عقد صلح از اموال و دارایی
های حود ضرر و زیان بتنک را چبران نماید. ضمن اینکه در ماده 588
این مطلب ذکر شده که وجود چنین شرطی عقد را باطل مینماید مگر به طور لزوم
که از عقد لازمی چون عقد صلح استفاده نماید در غیر این صورت شرط خلاف
مقتضای عقد بوده و عقد باطل میشود پس مزیت قرارداد این است که در ان
میتوانیم از انواع عقود /تعهدات استفاده نمود و عقد جایز را تابع احکام عقد
لازم نمود حال اگر فقط از ذکر کلمه عقد استفاده کنیم بایستی تابع اجکام
ان عقد خاص ذاشیم و نمیتوانیم در ان انواع شروط را ذکر نمود و وقوع امر را
معلق و مشروط به امری دیگر نمود ولی چنانچه از کلمه قرارداستفاده نمودیم
قدرت مانور زیادی پیدا میکنیم . و احکام عقد جایز را بر هم زده
(مضاربه)حق فسخ را از یکطرف سلب نماییم . در بانکها در زمان انعقاد
قرارداد بانک سود خود را قطعی محاسبه نموده حال انکه در عقد مضاربه سود به
نحو مشاع است. در ضرر و زیان چنانچه تقصیری از طرف شخصی که معامله می
نماید حادث نشود به تساوی ضرر تقسیم می شود . الخ

انواع عقود لازم و جایز و بیان تفاوت های آن

مکان شما: خانه 1 / آموزش های رایگان دفتر اسناد رسمی 2 / آموزش های رایگان 3 / انواع عقود لازم و جایز و بیان تفاوت قرارداد برای تفاوت های آن.

انواع عقود لازم و جایز و بیان تفاوت های آن : تمامی قراردادهایی که ما به واسطه شغل یا موقیعت اجتماعی منعقد می کنیم و در ضمن آن متعهد یا متعهد له می شویم یا عقد لازم هستند یا عقد جایز در این مقاله انواع عقود لازم و جایز و بیان تفاوت های آن خواهیم پرداخت.

عقد لازم و خصوصیات آن

هنگامی که طرفین قرارداد، قرادادی را تایید و امضا می کنند، زمانی آن عقد دارای ارزش حقوقی خواهد بود که طرفین به تعهدات خود ضمن عقد پایبست باشند. گاهی ممکن است قرارداد برای تفاوت طرفین عقد به هیچ عنوان قدرت و اجازه بر هم زدن عقد را نداشته باشند در چنین شرایط آن عقد، عقد لازم خواهد بود مگر آن که شرایط فسخ عقد بنا بر رعایت قانون در بطن عقد ذکر گردیده باشد. بنابراین اگر طرفین در ضمن عقد بند یا شرطی گذاشته باشند مبنی بر اینکه هیچکدام از متعاملین نتوانند قرارداد خود را فسخ کننند این عقد یک عقد لازم است.

انواع عقود لازم و جایز و بیان تفاوت های آن

انواع عقود لازم و جایز و بیان تفاوت های آن

ویژگی های عقد لازم :

  1. زمانی بر هم زدن عقد لازم امکانپذیر است که آن کالای مورد معامله نقصی داشته باشد و طرف مقابل بدان آگاه نباشد به نوعی خیار عیب تحق پیدا می کند.
  2. هر دو طرف قرارداد نسبت بر فسخ عقد رضایت داشته باشند.
  3. هر دو طرف قرارداد با اراده و خواست خود اقدام به فسخ قرارداد نمایند.(اقاله)

نکته حقوقی که باید ببدانید: در اقاله اراده و خواست دو طرف شرط فسخ است، بنابراین در صورت عدم وجود اراده یکی از دو طرف که اقدام به انعقاد عقد کرده است امکان فسخ قرارداد ممکن نخواهد بود.

انواع عقود لازم :

عقود لازم خود انواع مختلفی دارد که شاید همه ما در طول زندگی حداقل یکی از آن را منعقد ساخته و یکی از طرفین معامله بوده ایم در ضمن مقاله انواع عقود لازم و جایز و بیان تفاوت های آن، به بیان گونه های مختلف عقد لازم خواهیم پرداخت.

عقد بیع:

عقد بیع عقدی است که به موجب آن فردی مالی را ما به ازاء دریافت مالی دیگر یا پول یا وجه نقد به فردی تسلیم می نماید.
در واقع به موجب عقد بیع فروشنده یا بایع، مالکیت کالا را در برابر دریافت وجه یا مالی دیگر به خریدار انتقال می دهد.

عقد اجاره:

عقد اجاره عقدی است که به موجب آن طرفی از قرارداد از طرف مقابل به ازاء در اختیار گذاشتن مال خود اجرت دریافت مینماید.
برای مثال:
فردی یک باب مغازه خود را به مدت یک سال (مدت زمان در بطن قرارداد قید می گردد) در اختیار فردی قرار میدهد و ما به ازاء آن از فرد مقابل اجرت دریافت می نماید.

عقد مزارعه:

مزارعه یک عقد کوتاه مدت در زمینه کشاورزی است. در عقد مزارعه که در ارتباط با محصولات کشاورزی است محصول به دست آمده میان طرفین عقد نیز تقسیم می گردد.
یک نکته بسیار مهم در عقود مزارعه آن است که در ضمن عقد مزارعه باید مدت قرارداد مزراعه حتما در ضمن قرارداد ذکر شود علاوه بر مدت می بایست نوع فعالیت یعنی کشت و زراعت و میزان و مقدار و قدرالسهم طرفین معامله مزراعه کاملا روشن و دقیق باشد . البته امروز عقد مرازعه تقریبا کارایی خودش را از دست داده ولی بازهم کسانی هستند که در این قالب قراردادهای خود را منعقد می کنند.

عقد مساقات:

عقد مساقات به معنای سیراب نمودن درختان است. عقد مساقات میان صاحب باغ و عامل (سیراب کننده درختان) منعقد میگردد. به موجب عقد مساقات عامل متعهد می شود درختان را سیراب نماید سپس محصول باغ به نسبت آنچه در عقد توافق نموده اند میان آن دو تقسیم خواهد شد.

عقد صلح:

عقد صلح عقدی لازم است. موضوع عقد صلح کمی متفاوت از عقد بیع، اجاره و غیره می باشد. صلح به معنای سازش قرارداد برای تفاوت و دوستی میان طرفین قرارداد است. به موجب عقد صلح طرفین قرارداد بر امری با یک دیگر موافقت می نمایند. گاهی ممکن است به منظور جلوگیری از اختلافات احتمالی در آینده عقد صلح میان طرفین قرارداد منعقد گردد.

مقالات مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برو به دکمه بالا